Ruhun Evreleri ve İlerleme Tonları
Yaşam, koşuşturma içinde sürüklenerek ilerlediğimiz bir hengama ile ilerler, özellikle henüz ruhsal anlamda bir yansımanın farkındalığına erişmediğimizde. Yani aslında hakikatin yetisi ile bütünleşilmediğinde, özünü hatırlamaktan yoksun kalır insan.
Dış dünya ile içselliği dengede tutarak yaşam seyrine katılmak, hakiki bir yansıma da seyir etmenin yolculuğunu sunar ins’ana.
- Dışarıyı anlamak ve dış dünyayı hakiki anlamda yordamak da yine içsel yolculuğa önem vermekten, içselliği beslemekten geçer.
Zihni güzel bilgilerle doldururken kalbin ışığında ilerlemek, kalbin sesini dinlemek öncelik olmalıdır ki bu da dışarıda yavaşlamaktan geçer kimi an.
- Durmak, kendini dinlemek, ne yaptığını ne istediğini düşünmek, yaşam uğraşlarının seni nereye taşıdığını ya da nereye götürdüğünü, sende hangi yansımalara katkı ya da eksik yönde bir yaptırım sağladığını düşünmek, kişisel bir deneyimle karakter oluşumunda olumlu bir dönüşüm aşamasında olduğunu gösterir.
ve kalbinin sesine, ruhuna kulak verdiğini gösterirken daha ileri boyutlara taşımak özüne ne denli özen göstereceğinle alakalı ilerler.
İç ses, ruhun pusulası
İç ses, kalbinin ahengi doğrultusunda hissedilir, lakin ona kulak vermek gerekir ki hangisinin hakiki anlamda iç sesinin olduğunu anlayabilesin. Aynı zamanda yaşam seyrinde, dinlemek ve anlamak içinde içselliğe sessizliğin salınımında pay bırakabilmek gerekir.
Böylelikle kişi, kendini anlamaya yönelmiş demektir.
- Bu da kişinin düşüncelerinde içsel çatışmalarının hangi aşamasında olduğunu ya da içsel çatışmalarının ne derece farkına vardığını zamanla ona yansımalarıyla hissettir.
Kişi fark edebildiği ölçüde, anlama yetisini kendine yöneltebilirse, yaşamına bakış açısını bu açınların doğrultusunda bakmaya ya da bu içsel görmeye yöneltirse, karakterindeki ruh devinimini başlatabilir.
Yani yaşamdaki ana etkileşimi yönlendiren karakterinde ve de gen algoritmasında dönüşüm seyri hayat bulmaya başlar.
- Aynı oranda kozmosla bağlantısındaki uzamı genişler, genişleyen algısal derinlik onu kendi hakikatine uyandırır ve de hatırlamanın seyri yaşamında açıkça yansıma bulur.
Böylece içselliğin duyumsallığında “iç sese” farkındalıkla yansımaya meyilli olunur.
Ve yaşamın pusulası, kalbinin ritimleriyle, esasen uzuvlarının dalga titreşimleriyle yansıyabilen, içselliğin hissinde kendi hakikatini gerçek anlamda seçebilen olur.
Duyumsamak, Hatırlamak ‘Ruhun Devinimi’
Kalbini pusula olarak görebilen, içselliğin hissinde yaşamını gözlemleyebildiği takdirde duyumsamanın yaşam seyrindeki yansımasını da görür ve ruhun devinimi,ni çizgisel anlamda hisseder.
Böylelikle, yaşam seyrini, dünyanın öğreti kalıpları doğrultusunda çıkarlarına göre gözetmeyi değil, kalbinin ritimlerinde salınabilmenin inceliği ile işler.
Dış dünya, çıkarlarını gözetmelerini aşılar insanlara her an ve insanlar kalbin esas tınısından olabildiğince uzaklaşırlar ve bir noktada hakiki hisleri dahi algılamaktan yoksun kalırlar. Ve sevginin, aşkınlığın hakiki boyutta kalbin tınısında, hakikati nasıl yansıttığı algısından da uzaklaşırlar. Bir de bakmışlar ki hissiz, sadece sisteminin işlevselliğini sürdüre-gelen bir aracı olmuşlardır.
Daima kalbinin sesini dinleyebilen, yanılgılara kapılmamanın ne olduğunu bilebilen ruhlara… onlar ki kalbin’ ritminde hakiki olanla, yapay olanı ayırt edebilen hislerle salınmayı kendilerine görev bilirler. ve ruhun deviminde bu algısal derinlik kimi an’ yorucu olsa da “ruhun devinimi” açısallığı ve kozmos adına hakiki anlamda değer olduğunun da farkındadırlar.
