Bilincaltüst
Yıldızlar… Konuşuyordu yıldızlar… Karanlığın uzuvlarında can çekişirken bedenim ve ruhum… Parıldıyor ve göz kırpıyordu yıldızlar… Gökyüzünün Ay ışığına sarıldığı Güneşe tutulduğu her an… Konuşuyordu yıldızlar… Parıldıyor… Parıldıyordu bir ağacın gökyüzüne tırmanmak istercesine uzanan bedeninde… Bir yıldız kayıyordu… bir dilek tutuyordu insan Ve bir insan haykırıyordu yıldızların altında kanarcasına… Yıldızlar gökyüzünün kıvrımlarında ve yeryüzünün dokunuşlarında… …
Soluduğunda zihnim sınırları Ve sınırların ötesini, Bambaşka bir dünya yaratabilmenin hissine Düştü anlamlarım, Gördü, baktı ve hissetmelerin düşünü soludu iklimlerim, Başka bambaşka bir kozmosun iklimlerini Soluyordu artık uzuvlarım, Kıvrımlarım salınıyordu Sonsuzluğun ritimleriyle Ve ritimlerim sonsuzluğun titreşimlerini Hükmediyordu dünyama… Dünyam, ne gördüğüm düştü ne çemberim… Dünyam ne kozmosun kıvrımlarında dönüp durmaktaydı ne de zamana …
Kozmos, Gün ve Ritim Gün idi ritim düş idi an, an hep sonsuzdu bir ritim salınımında karşımda, hatrımda hep kalbimin ritimleriydi baktığım, gördüğüm bir düş salınımında hissettiğim, hep sonsuz sonsuz bir salınımdan düşen an’ıma bir güldü, bir papatya bir ileri bir geri dalga salınımında öpüşen gülüşümdü O’nunla karışan onunla dans eden ritim, uzuvlarımda bir salınımdı, …
Kültür, insana dair her türlü bilgiye denir. Kültürün en temel üretici varlığı insan olarak kabul edilir. Bu kabulün etken nedeni de insanın kendi varlığı üzerine düşünebilme yetisine sahip bir canlı olmasıdır. (Aslında bu genel ve taslak bir öngörü. Hem ins’an hayvan hem de her türlü canlılara da bakıldığında bu hassasiyetin belirli ölçütlerde gelişebildiğini görebilmek mümkün…) …
… salınımda gün, gün içinde an hissinde zamansız dokunuşlar… ve kitabımın bazı bölümleri ile seyir… (…+seslendirme…)
yaşam düş’ sancısıydı bir çiçeğin gölgesinde… renk renkti kozmosun dilinde, renkler birer ahenkti hissedebilenin hissinde ritim olabilmenin salınımında her an’ yanılsaması… kozmosun kıvrımlarında akan bir yumaktı… zamanı yoktu hissedebilen için, zamanı yoktu an’ın zamanı yoktu hiçbir vaktin ve zamanı yoktu… düş nehrinin… salınan anın içinde okyanuslara kıvrım kıvrım sokulan hisler, dünyadan öteydi… öteydi zamansızlığın …
Hadi söyle göğün… Eşsiz tını ile anlat onlara ritimlerini, Saf aşkınlığın hissiyle salınmanın, Güzelliğini, Yerde gökte her yerde görebilmenin düş’ü ile salındığı an’ salınımlara tutuşan ritimleri… onunla bütünleşebilmenin hissinde… aşkınlığın sahnesinde, dans eden ritimlerinin şölenini… zaman mekan anlamsızlığında… her an’ yanılsamasında… zamansızlığıyla, sonsuzluğun ışığını yansıttıklarını… O’nun ışığı herkese açık bir okyanus… ve ne …
Işığın iki farklı ancak tek yol haritasında, parçacık ile dalga salınımları: Dalga salınımları, bir denizin sadece bulunduğu bölgede yarattığı etki gibi düşünülmeli. Dalga salınımında, ışığın bölgesel etkisi öne çıkarken, parçacık ışınlarının ana etkeni temelden değişime uğrattığı anlamsallığı öne çıkar. Burada örneğin ruh halimizin, anlık değişiminde iyi ya da kötü hissetmemizde etkisi o anki bölgesel etkilerden …
insanların ruh kavramından ve de ruhsal yaşam seyrinden nasıl uzak seyir ettiğini, deneyimleyerek (yaşam denilen uğraşlarla…) anladığımda felsefenin o eşsiz hazzının güzelliğiyle ve sanatsal seyirle içselliğin yarattığı o tatmin hissini hissedebilmenin nasıl da kozmosun özünü ve de kalıcı güzelliği sağladığını daha iyi anlamanın hissini soluyorum… ve bu “his” işte yaşamı yaşamsal payda da içselliğin esas …
Bu sayfanın içeriğini kopyalayamazsınız