Unutmak ile başladık güne… dünkü gözü yaşlı çocuğu… daha birkaç saat önce tecavüze uğrayan küçücük bedenleri… bebekleri, çocukları… Sonra kalkıp bir çay koyduk ocağa… Ya da bir yudum aldık elimizdeki kadehten, bardaktan… Demem o ki… Unutmak ile yaşamak arasında, hep unuttuk! Durmadan, yılmadan… Saniye saniye haykıran, inleyen… ama sessizce bağıran, çığlık atan çocukları… Sönmüş gözlerinin, …
